De les van het laatste korhoen

De liefde voor de natuur is geen simpele liefde. Ze gaat namelijk gepaard met gevoel van verlies. Het lijkt erop dat we, net als in het klimaatdebat, echt wel weten wat er mis loopt. Maar er blijkt nauwelijks een overheid te bestaan die bereid is om er écht inspanningen voor te doen. In dit essay orden ik de vele invalshoeken die in de voorbije jaren van werken aan lokaal natuurbeleid op mijn pad kwamen. Misschien is er een oplossing te vinden in het toepassen van het ‘rightholdership’. Wie zit wél en wie zit niet mee aan tafel als er beslissingen worden genomen door lokale overheden? Is er meer mogelijk dan dit bijna uitsluitend op mensen gericht beleid?

Het laatste korhoen dat tijdens de zomer van 2026 door brandweerlieden werd gered uit het inferno op de Hoge Venen liet niemand onberoerd. Voelden we daar toch plots ook het belang van ‘onze natuur’? Kunnen we die gedachte vasthouden en kan ze leiden tot beter natuurbeleid? Dat laatste korhoen werd de ultieme trigger die mij tot het schrijven van dit essay aanzette.

Het prentenboek "Lolo van het Natte Weidenland" (vanaf 6 jaar)

‘Lolo van het Natte Weidenland’ is een prentenboek over het ontstaan van provinciedomein De Gavers. Het boek is geschikt om voor te lezen aan kinderen vanaf 6 jaar of om door kinderen zelf te lezen vanaf 8 jaar. 

Het verhaal wordt verteld door Lolo de waterjuffer, die samen met haar vriendjes in de ‘Gavermeersen’, een puzzel van kleine vochtige weiden, grachten en poelen, woont. Op een dag starten de graafwerken voor de aanleg van de E17 en wordt een grote waterplas gevormd. 

Geert Gerard zorgde voor de ondersteunende illustraties.

Het voorgelezen verhaal kan je beluisteren via deze link.

© zonder vleugels 2026