Je kan snuisteren in een bloemlezing van gedichten die in de voorbije jaren werden geschreven. Hier lees je het laatst geschreven gedicht.

Op 3 februari 2026 ging ik naar de avant-première van ‘Zondag De Negenste’.

Het is het regie-langspeelfilmdebuut van Kat Steppe. De film is warm aanbevolen. De emotionele boekhouding van twee broers ligt overhoop. Eén van de broers woont in het Woonzorgcentrum OLV Antwerpen, waar mensen met de ziekte van Alzheimer terecht kunnen. 

Kat Steppe is ook een zeer begenadigd documentairemaakster en dat maakt deze film uniek. De bewoners maken namelijk samen met de acteurs het verhaal.
En dan is er voor mij nog een zeer persoonlijke reden waarom ik de film persé moest zien. Er werd namelijk ook gefilmd op Achill Island in Ierland. De plaats waar ik thuis kom als ik niet thuis ben. Achill kreeg geen plaats in de aftiteling.

Terug thuis na de film schreef ik volgend gedicht:

Wilsbeschikking

ik wil geen blauwe muren

als ik oud en niet meer weet

vanwaar de wolken komen

en de regen

ik wil geen wolken en geen regen

als ik blauw niet meer van rood

waarom paars

niet meer begrijp

dat in mijn zinnen woorden

eerst breken, dan ontbreken

gedachten deinen

en dan verdwijnen

in de verte van vroeger

die niet verder meer is

dan vandaag

de zachte onwetendheid

van morgen gloort

mijn huid nog enkel

samenspant met

(of is het rond)

stuurloze pezen en

spieren enkel nog

tot beven bereid

de gapende leegte

zoveel groter is geworden

dan de volheid

die we hebben geleefd

laat me dan

mijn vrijheid

van niet meer zijn

van wat ooit is geweest

Yves De Bosscher

Sint-Denijs

3 februari 2026